Masque of Might Warszawska Opera Kameralna

Masque of Might Warszawska Opera Kameralna

Henry Purcell, David Pountney Masque of Might (Maska mocy)
Premiera w Warszawskiej Operze Kameralnej 25 września 2026
Libretto i reżyseria – David Pountney
Kierownictwo muzyczne, dyrygent – Paul Goodwin
WYKONAWCY
Soliści: Brett Polegato, Andri Björn Róbertsson, Dorota Szczepańska, Ray Chenez, Rafał Tomkiewicz, Krzysztof Lachman, Mariusz Godlewski
Tancerze: Sebastian Piotrowicz, Jakub Piotrowicz, Jarema Serafin, Natalia Jóźwiak, Weronika Wołowicz, Weronika Juchimiuk
Zespół Wokalny Warszawskiej Opery Kameralnej, przygotowany po raz pierwszy przez swego nowego szefa – Alexandra Eberta
Orkiestra Instrumentów  Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV)

Warszawska Opera Kameralna weszła w jubileuszowy – 65. sezon artystyczny imponująco. Dyrektor Alicja Węgorzewska-Whiskerd pozyskała Davida Pountneya, jednego z najbardziej cenionych dziś reżyserów operowych, który ze swymi stałymi współpracownikami, również cieszącymi się międzynarodowym uznaniem, przenieśli na scenę WOK przedstawienie, które miało prapremierę w Opera North, w Leeds.

Masque of Might w Warszawskiej Operze Kameralnej. Premiera 25 września 2026. Fot. Grzegorz Bargieł, materiał WOK

 

Jest to podwójna maska, ponieważ odnosi się ona nie tylko do tytułu, ale także do dawnego gatunku scenicznego – łączącego aktorstwo dramatyczne z tańcem, muzyką, śpiewem solowym i chóralnym – popularnego w czasach Henry’ego Purcella. On sam stworzył niejedną maskę z The Fairy Queen na czele.
Poutney od dawna nosił się z zamiarem napisania libretta do maski z muzyką Purcella, którą nieźle zna i wielbi. Niegdyś jako chórzysta w Cambridge nawet śpiewał jego utwory sakralne. W odróżnieniu od siedemnastowiecznych masek, które były na bakier ze spójnością narracyjną, myślał o masce, w której następujące po sobie części będą się układać w logiczną całość. Zabierając się do pracy, przemyśliwał, że mogłaby to być komedia o lady Dianie i księciu Karolu, ale założył, że to muzyka, którą będzie wybierał, zacznie go prowadzić. Kiedy powrócił w pamięci do verse anthems, które śpiewał w Cambridge – uderzyły go ich apokaliptyczne teksty, mówiące o zagładzie naszej planety. I temat natychmiast się wykrystalizował. Kryzys klimatyczny to przecież palący problem dzisiejszej rzeczywistości.

Brett Polegato – główny bohater, nazwany przez Pountneya Diktatem. Fot. Grzegorz Bargieł, materiał WOK
Fabuła w skrócie przedstawia się tak: Centralną postacią jest autokratyczny władca, będący uosobieniem zła. Ludzie usiłują mu się przeciwstawiać, ale ich wysiłki są bezskuteczne. Z pomocą przychodzi sama natura. Zły władca „przestaje istnieć”, a władzę przejmuje… rozsądna, ciesząca się powszechnym szacunkiem kobieta.
Większość muzyki, poza kilkoma skrótami i transpozycjami, jest w kształcie nadanym przez Purcella. W tekście jest trochę zmian. Zdaniem Pountneya są one nieduże. W książce programowej do przedstawienia napisał: „Temat jest oczywiście niezwykle poważny, wręcz egzystencjalny. Starałem się jednak potraktować go z lekkością, zgodnie z tradycyjną rolą masque: dostarczać rozrywki, bawić i zachwycać”.

Moja najkrótsza recenzja Masque of Might brzmi: piękna muzyka, piękne głosy i zachwycająca strona wizualna.
Muzyka Purcella rekomendacji nie potrzebuje. Brett Polegato – kanadyjsko-włoski baryton liryczny jest doskonały w roli złego władcy. Pozostałych sześcioro solistów wykonuje po kilka partii. Słuchanie całej siódemki sprawia wielką przyjemność. Jako wielbicielka niskich, męskich głosów pragnę wyróżnić nieznanego mi dotąd młodego, islandzkiego bas-barytona Andri Björna Róbertssona i Mariusza Godlewskiego, który każdą kolejną rolą potwierdza swoją wysoką klasę. Jedyna w obsadzie solistka, wspaniała Dorota Szczepańska, okazała się wystarczającą przeciwwagą dla sześciu mężczyzn solistów (w tym dwóch kontratenorów).

Masque of Might. Na pierwszym planie Dorota Szczepańska i Mariusz Godlewski. Nad nimi Brett Polegato. Fot. Grzegorz Bargieł, materiał WOK

 

Na słowa najwyższego uznania zasługują projekcje wideo Davida Hanekego (syna Michaela Hanekego – zdobywcy Oscara, dwukrotnie Złotej Palmy i wielu innych nagród filmowych). Projekcje w kameralnych przestrzeniach są idealnym zamiennikiem scenografii. Jednakże rozwiązania wizualne Davida Hanekego to dużo więcej niż zastąpienie tradycyjnej scenografii teatralnej. One nie tylko współtworzą scenerię, ale wydatnie wzmacniają siłę oddziaływania na widza. Są do każdej sytuacji na scenie dobrane perfekcyjnie.

Słuchanie Purcella na dawnych instrumentach pod batutą Paula Goodwina – cenionego interpretatora historycznego wykonawstwa muzyki wszystkich epok – to była przyjemność sama w sobie.
Elementy tradycyjnej scenografii, kostiumy i choreografia są dziełem twórców współtworzących z Davidem Pountneyem Masque of Might w North Opera (Denni Sayers – choreografia i współpraca reżyserska, Marie-Jeanne Lecca – kostiumy, Leslie Travers – scenografia; w WOK dołączył do nich Paweł Murlik – reżyser światła).

Masque of Might inaugurująca sezon 2026/2027 w Warszawskiej Operze Kameralnej dobrze wróży całemu jubileuszowemu 65. sezonowi tej sceny. A David Poutney powróci do WOK już niebawem, by wyreżyserować według własnego libretta do muzyki Alessandra Stradelli La Serenata de’ delitti (Serenadę zbrodni).

Segregator Aliny Ert-Eberdt

realizacja: estinet.pl