Minari – recenzja

Minari – zioło pochodzące z Japonii, niewymagające specjalnych warunków, wyrośnie wszędzie, gdzie się je posadzi. Liście i łodygi mają lekko cytrynowy aromat i delikatny pieprzowy smak. We wschodniej Azji ma szerokie zastosowanie jako przyprawa, bywa nazywane japońską pietruszką.
Film Minari w reżyserii Lee Isaaca Chunga szedł jak burza, zbierając nominacje do najważniejszych nagród filmowych na świecie. Zostały one zwieńczone m.in. Złotym Globem dla najlepszego filmu zagranicznego; Oscarem, Nagrodą Amerykańskiej Gildii Aktorów i nagrodą BAFTA dla najlepszej aktorki drugoplanowej (dla Youn Yuh-jung) oraz główną nagrodą jury MFF Sundance 2020. Pełna lista nagród dla tego filmu jest niespotykanie długa.

Pisząc scenariusz, Lee Isaac Chung, który sam jest synem emigrantów z Korei Południowej, sięgnął do własnych wspomnień. Przyszły filmowiec wychowywał się właśnie w Arkansas. Choć zastrzega się, że filmowe małżeństwo nie ma nic wspólnego z jego rodzicami i opowiedziana w Minari historia jest fikcją – to nie wypiera się, że niektóre sytuacje pokazane w filmie zdarzyły się naprawdę, że część postaci drugiego planu ma pierwowzory w realnym życiu, że cytował w dialogach słowa, które zapamiętał z rozmów, czy wręcz kłótni rodziców. Wydarzenie, które jest punktem kulminacyjnym w filmie, w rzeczywistości wywołała jego prawdziwa babka.
Do nakręcenia Minari dojrzał, gdy zdał sobie sprawę, jak bardzo chciałby opowiedzieć swojej córce, już zasymilowanej Amerykance; skąd pochodzi, ile jego rodzice musieli poświęcić, żeby przybyć do Ameryki, a także, co znaczy dla niego rodzina – jak się wyraził – «z całą złożonością relacji i niewytłumaczalnym urokiem».

Użycie w tytule nazwy rośliny, która nie ma dużych wymagań i wyrośnie wszędzie, gdzie ją posadzi, jest metaforą skłaniającą do zastanowienia się, czy jest ona trafna w odniesieniu do wszystkich emigrantów.
Niezwykły film!

W polskich kinach od 18 czerwca 2021.

Zdjęcia – materiał prasowy dystrybutora/Best Film