Oto my – recenzja

Oto my izraelskiego reżysera Nira Bergmana, wielokrotnie nagradzanego za swoją twórczość, ma już na koncie cztery Ofiry (izraelskie nagrody filmowe) i przysparzający sławy wybór w oficjalnej selekcji Festiwalu Filmowego w Cannes 2020.

Dramaturgia wciąga. Jak uczył Krzysztof Kieślowski, wszystkie zdarzenia, które przytrafiają się bohaterom mieszczą się w granicach prawdopodobieństwa. Relacja między ojcem i synem chwyta za gardło. Autorka scenariusza nagrodzonego Ofirem czerpała z prawdziwej relacji swojego ojca z jej autystycznym bratem.
Warunkiem powodzenia tego filmu była trafnie dobrana obsada. Bardzo łatwo można było tu przekroczyć granice ckliwości czy fałszu. Shai Avivi (ojciec) i Noam Imber (syn) stworzyli postacie, którym się wierzy i stoi po ich stronie. Imber zastosował delikatne środki wyrazu, ani razu nie zaszarżował. Obaj zostali uhonorowani izraelskimi Ofirami. Avivi za najlepszą rolę męską, Imber – za rolę aktora «wspomagającego» (z angielska supporting actor). Kreacja Aviviego została też nagrodzona na MFF w Valladolid.

Dla osób, które nie były w Izraelu (należę do nich) Oto my ma także walory turystyczne: geograficzne i obyczajowe. Bohaterowie odwiedzają kilka miast i miejsc – dworce kolejowe, różne mieszkania, restauracje, dyskotekę… Po ubraniach widać, że lata w Izraelu są upalne.
Film Nira Bergmana jest dobrze opowiedzianą historią na kanwie autyzmu, ale można go też odbierać metaforycznie, pod czym podpisuje się sama scenarzystka. Według niej jest to film o ojcu i synu oraz o nieuchronnym momencie rozstania rodziców z dziećmi. Moim zdaniem, z obu punktów widzenia warto go obejrzeć.