Portret Doriana Graya Nova Scena Teatru Muzycznego ROMA
Choreografia i libretto na podstawie powieści Oscara Wilde’a – Piotr Jeznach
Muzyka i nagrania – Evan Wise
Premiera 7 marca 2026
Tańczą: Szymon Pacholec/Krzysztof Jaros – Dorian Gray, Michał Adam Góral/Andrei Kamarou – Dorian Gray (portret), Dariusz Bujnowski-Konarski/Krzysztof Jaros – Basil Hallward, Piotr Abramowicz/Andrei Kamarou – Lord Henry Wotton, Aleksandra Borkowska/Sara Kaźmierska-Urban – Sybil Vane, Bartłomiej Kamiński – swing
Libretto Piotra Jeznacha jest wierne oryginałowi. Przypomnę; bohater wymieniony w tytule, mimo upływu czasu, zachowuje młody wygląd i urodę, a zamiast niego starzeje się jego portret. Obserwując zmieniający się konterfekt, Dorian widzi swoją prawdziwą twarz, ukrywaną przed otoczeniem. Piotr Jeznach, choreograf i autor libretta, dostrzegł w powieści Wilde’a analogię do naszych czasów, czytaj; epoki mediów społecznościowych, w których pokazuje się innym tylko najlepszą wersję siebie. W programie do przedstawienia Jeznach napisał expressis verbis, że jego spektakl tak samo jak powieść Wilde’a – opowiada o „pięknie, które staje się maską, o obsesji młodości i o wyborach, które nie pozostają bez konsekwencji…” To przecież wypisz wymaluj, nasza rzeczywistość. Pomysł na spektakl zatem w punkt, a i realizacja bardzo dobra.
Na zwarty, dynamiczny spektakl, trwający nieco ponad godzinę, składa się 12 scen poprzedzonych prologiem i zakończonych epilogiem. W sumie 14 obrazów, do których muzyka Evana Wise’a pasuje, jak ulał.
Partię Doriana tańczy Szymon Pacholec, znany szerszej publiczności z telewizyjnego programu You Can Dance; odnoszący wcześniej inne znaczące sukcesy w zakresie tańca współczesnego, neoklasycznego i jazzu. Ale nie tylko on, cały zespół tancerzy występujących w tym przedstawieniu skupia na sobie uwagę wyrazistą ekspresją i perfekcją taneczną. Pięknym dopełnieniem są stylowe kostiumy, zaprojektowane przez Monikę Moskwę. Chcąc się dowiedzieć więcej o tej kostiumografce, trafiłam na jej wypowiedź, zaczynającą się od słów: „Tworzę kostiumy, które lubię, które podobają mi się. Kocham je wszystkie, to moje dzieci”. To się czuje i patrzy na tancerzy w jej kostiumach z dużą przyjemnością.

Tańczonego Portretu Doriana Graya chyba jeszcze dotąd nie wystawiono, a na pewno nie w Polsce. Lata temu, w nieistniejącym już warszawskim Teatrze Małym, Adam Hanuszkiewicz wystawił go z młodziutką Krystyną Jandą w roli Doriana. Nie widziałam tamtego przedstawienia; czytałam tylko, że ta decyzja obsadowa dodała mu potrzebnej wieloznaczności.
Tańczony w Romie Portret Doriana Graya jest dowodem na to, że tańcem można pokazać prawie wszystko, a zwłaszcza szeroki wachlarz emocji. Ruch i napięcie ciała mówią tu więcej niż mogłyby wyrazić słowa, jednocześnie pozostawiając widzowi przestrzeń do własnej interpretacji.