Unknowing – wideochoreografia Nagabczyńska/Sakowicz
Unknowing – wideochoreografia Nagabczyńska/Sakowicz
Unknowing – wideochoreografia Ramony Nagabczyńskiej i Pawła Sakowicza powstała w ramach projektu Performing Europe 2020, wspieranego przez program Kreatywna Europa – apap (advancing performing arts project). Performing Europe 2020 był ostatnim sezonem czteroletniego, kompleksowego programu wspomagającego międzynarodową współpracę artystów z krajów europejskich i stwarzającego im okazję do prezentacji ich prac. Organizatorem z ramienia Polski była Fundacja Ciało/Umysł, a kuratorem Edyta Kozak – animatorka licznych wydarzeń z zakresu tańca współczesnego.
Prezentacje polskich artystów odbywały się pod koniec listopada 2020, gdy teatry i wszelkie inne sceny były zamknięte. Przedstawienia transmitowano online. Polscy uczestnicy, a wśród nich para tancerzy, zarazem choreografów – Ramona Nagabczyńska i Paweł Sakowicz stanęli przed koniecznością dostosowania swego spektaklu do medium, za pomocą którego obejrzy go publiczność. Tworząc choreografię, a potem ją wykonując, nie przestawali myśleć o rozstawieniu kamer, które będą ich pokazywać. Wideo jest bliskie sztukom performatywnym, niemniej, Nagabczyńska i Sakowicz dotychczas samodzielnie nie filmowali swoich choreografii. Jak przyznała Ramona, była to dla obojga artystów ekscytująca nowość, a z niewiedzy wyłaniały się pomysły.
Ich wideochoreografia zatytułowana Unknowing, nawiązuje do tego, co świat teraz przeżywa. Osoby dramatu, dwoje ludzi w obcej przestrzeni, niewiedzący, co się może im przytrafić – eksplorują ją. Ich ciała i twarze toną w luźnych ubraniach. Eksponowane są dłonie i bose stopy. Założeniem twórców była praca ze stanem dezorientacji i rozpadu tożsamości.
Nie jestem obeznana ze sztukami performatywnymi. Wiem ledwie coś niecoś (z tego, co czytałam i widziałam na zdjęciach) o performansie, z którego artyści z kręgu sztuk performatywnych zapewne czerpią. Tak przynajmniej sugeruje określanie ich działalności. Unknowing jest jednym z pierwszych tego rodzaju wydarzeń artystycznych, które widziałam. Nie mam prawa go oceniać, mogę jedynie mówić o swoich wrażeniach. Przykro mi, ale nie wzięło mnie to. W moim odczuciu, było zdecydowanie za długie. Gdyby ten spektakl zamiast 50 minut trwał kwadrans, według mnie zyskałby na intensywności i sile wyrazu.
O ile ten rodzaj ekspresji w sztuce nie przemówił do mnie, to bardzo zaciekawiła mnie rozmowa z Nagabczyńską i Sakowiczem, nadana zaraz po emisji Unknowing. Oboje zyskali moją sympatię. Podoba mi się ich wrażliwość i język, którym mówią o swoim widzeniu tańca. Natychmiast odbyłam kwerendę w Internecie, bo oboje nie byli mi dotąd znani. Będę teraz nadstawiać ucha na wieści o nich.